|
|
සමහරු අහනවා අයියේ උඹට පිස්සුද කියලා2/3 සමඟ වේදිකාවට එන බුද්ධික දමයන්ත කියයි
2/3 කියන්නේ මොකක්ද? පසුගිය කාලයේ තිබුණු ජනාධිපතිවරණයත් සමඟ තිබුණු කාල සීමාවත් සමඟ විවිධ කලාකරුවෝ, සාහිත්යකරුවෝ පාරට බැහැලා වැඩනේ. ඒ අස්සේ අපේ ලොකු සමාජ, දේශපාලන පෙරළියකුත් වුණා. ඒ වගේම ඒ ගැන මට නාට්යයකින් කතා කරන්නත් උවමනා වුණා. මේ අප්රිකානු නාට්යය ඊට මනා අයුරින් ගැළපුණා. එහි පරිවර්තනයක් තමයි 2/3 කියන්නේ. මයික් වෑන්ගාන්ගේ 'Green Man Flashing' අපේ වේදිකාවට ගැළපෙන්නේ කොහාමද? මේ වේදිකා නාට්යය මට මුණ ගැසෙන්නේ මීට ටික කාලයකට කලින්. එය කියෙව්ව ගමන් අද වන විට ලංකා සමාජයේ ඇතිවෙලා තිබෙන වාතාවරණයත් සමඟ මේ අප්රිකානු නාට්යය ගැළපෙනවා නේද කියන අදහස මගේ සිතට පිවිසියා. ඒ කියන්නේ මේ නාට්ය වේදිකාව උඩ යනකොට අපේ සමාජ, දේශපාලන සිද්ධි නේද මේ යන්නේ කියන එක මගේ මතකයට නැඟුණා. එදිනෙදා විවිධ තලවලින් ඒ ගැන නාට්යයේදී කතා කරනවා. මෙහි තේමාව වෙන්නේ ඡන්දයට දින දෙකකට කලින් රජයේ කළු ඇමැතිවරයෙක් අතින් සුදු කාන්තාවක් වුණු පෞද්ගලික ලේකම් දූෂණය වෙනවා. ඒ ප්රශ්නය ගැනයි මුළු නාට්ය පුරාම කතා කරන්නේ. දේශපාලන ක්රියාකාරිකයෝ කොහොමද මේකට මැදිහත් වෙන්නේ, එතැනදි ගැහැනු කෙනා කොහොමද මේ කාරණයට මැදිහත් වෙන්නේ, නීතිය කොහොමද මැදිහත් වෙන්නේ කියන කාරණා නාට්යය ඇතුළේදී කතාබහට ලක් වෙනවා. 2/3 මගින් මට කතා කරන්නට උවමනා වුණේ ගැහැනියක් දූෂණය වූ ආකාරය පෙන්වන්න නොවෙයි. ඒ සිද්ධිය සිදු වෙලා ඉවරයි. එහෙත් මේ සිද්ධිය මඟින් රටේ ඡන්දයක් තියෙද්දී ප්රධාන දේශපාලන පක්ෂය අපවාදයකට ලක් වෙනවා. ඒක නවත්වා ගන්න ඔවුන් කටයුතු කරන ආකාරය පිළිබඳ මේ නිර්මාණයෙන් කතාබහට ලක් වෙනවා. විශේෂයෙන්ම තුනෙන් දෙකේ බලයක් ලබා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් සිදුවන සිද්ධි දාමයක් ඔස්සේ මේ කතාව දිග හැරෙනවා. ඒ කියන්නේ මේක දේශපාලන නාට්යයක්? ඔව් මේක දේශපාලන නාට්යයක්. දේශපාලන ගැඹුරක් සහිත නාට්යයක්. හරි නම් අනික් පැත්තෙන් කිව්වොත් දේශපාලනයට සම්බන්ධ ක්රියාකාරිකයෝයි මේ නාට්ය නරඹන්න ඕනෑ. වර්තමානයේ වේදිකාවට නැගෙන නාට්ය පිළිබඳ ඔබට තිබෙන්නේ මොන වගේ අදහසක්ද? වර්තමානයේ තියෙන්නේ නාට්ය ප්රභේද දෙකයි. එකක් තමයි අපි හැමදාම පාරේ දකින පෝස්්ටර්. ඒවා ගමින් ගමට, නගරයෙන් නගරයට කොහේ හරි රැස්වීම් ශාලාවල පෙන්ව ගන්නවා. ඒක ආර්ථිකමය අතින් වෙනම කතන්දරයක්. එහෙම වුණත් තමන්ගේ ආත්මය ප්රකාශය කරන, නිර්මාණකරුවන් ගොඩක් මහන්සි වෙලා වැඩ කරන වෙනම ලෝකයකුත් තිබෙනවා. එහෙම ලෝකයක් තිබෙනවා කියලා බොහෝ දෙනෙක් දන්නේ නැහැ. අනික් කාරණය වෙන්නේ ඒ ලෝකය තියෙන්නේ ටෙලිවිෂන් එකෙත් නොවෙයි. ඒ නිසා ඒක බලන්නා සල්ලි දීලා ටිකට් එකක් අරගෙන රඟහලට යන්න උවමනායි.
නමුත් වේදිකා නාට්ය නරඹන පිරිසේ වෙනදාට වඩා පැහැදිලි වෙනසක් තිබෙනවා? නාට්ය කියලා බලන්නේ නාට්ය නෙවෙයිනේ. විශාල ප්රචාරයක් දීලා ලොකු මාෆියාවක් මේ ඇතුළේ ක්රියාත්මක වෙනවා. ඒ අතර සම්භාව්ය ගණයේ නිර්මාණත් වේදිකා ගත වෙනවා. එහෙම නාට්ය කලාවකුත් තිබෙනවා. එක්තරා පිරිසක් ජීවිතයේ පුරුද්දක් හැටියට මේ නාට්ය නරඹනවා. ජීවිතයට අවශ්ය ආහාර වගේ කලා කෘති නැරැඹීමේ උවමනාවක් තිබෙන අය අද ඉන්නවද? කියන ප්රශ්නයත් නැගෙන්නේ මේත් සමඟමයි. කොහොම වුණත් එහෙම පිරිසක් තමයි ලංකාවේ නාට්ය කලාවත් සමඟ ඉන්නේ. ඒ අය ලොකු පිරිසක් නොවෙයි. 2/3 සඳහා රංගනයෙන් සහභාගි වන නළු නිළියන් පිළිබඳ සඳහන් කළොත්? මේ අය වේදිකාවේ ඉන්න දක්ෂම නළු නිළියෝ. ඒ අය ටෙලිවිෂන් එකේ නැති එක විතරයි ගැටලුව වෙන්නේ. ඕෂධී ගුණසේකර, රජිත හේවාතන්ත්රි, මිහිරි ප්රියංගනී යාපා, දිනාල් අසංග කියන නළු නිළියන් මේ කටයුත්තේදී බොහොම මහන්සි වුණා. මෙහි නිෂ්පාදක මට මුණ ගැහෙන්නේ ෆේස්බුක් එක හරහා. ඔහු ආචාර්ය අරෝෂ ප්රනාන්දු. මුලින්ම ඔහු මට ආරාධනා කරන්නේ චිත්රපටයක් කරන්න. එහෙම වුණත් මම තමයි ඔහුට වේදිකා නාට්යයක් කරන්න ආරාධනා කරන්නේ. ඒ යෝජනාවට ඔහු කැමැති වෙනවා. මා ගැන විශ්වාසයෙන් මේ කටයුත්තට සහයෝගය ලබාදුන් ඔහුට විශේෂයෙන්ම ස්තූති කළ යුතුයි. ටෙලිවිෂන් එකේ නොමැති නළු නිළියන් යොදා ගත යුතු යයි කියන අදහසේද ඔබ පෙර සිටම හිටියේ? අපේ නාට්යවල සිටිය නළු නිළියෝ තමයි අද ලංකාවේ ටෙලිවිෂනයේ හැම තැනම ඉන්නේ. ඒ අය අතර මගේ නාට්යවල රඟපෑව නැති කෙනෙක් නැහැ. ඒ අය ආධුනිකයෝ හැටියට මේ නිර්මාණවලට සම්බන්ධ වෙලා ඊට පස්සේ ජීවත් වෙන්න විදියක් නැතිව මොනවා හරි හරසුන් ටෙලි නාට්යවල රඟපානවා. ඒකට කාටවත් කියන්න දෙයක් නැහැ. ජීවත්වීමේ අර්බුදය හමුවේ එක එක දේ කරන්න වෙනවා. ඒ කියන්නේ ටෙලි නාට්ය නළු නිළියන් වේදිකා නිර්මාණවලට දායක කර ගැනීමේ අද තිබෙන රැල්ලට ඔබ අනුගත වෙලා නැහැ? ඒ අයට මේක කරන්න බැහැනේ. මාස තුන, හතරක් පුහුණුවීම්වලට ඇවිල්ලා, අපේ දොස් පරොස් අහගෙන, කැප කිරීම් කරන්න කවුරුද ලැහැස්ති. ඒ නිසා එහෙම කැප කිරීම් කරන්න අකැමැති අය මේ නිර්මාණවලට දායක වෙන්නේ නැහැ. එහෙම නොවන පිරිසක් තමයි අද දක්වාම වේදිකා නාට්යවලට දායක වෙලා මෙහි නියැළී සිටින්නේ. බොහොම දෙනෙක් කියනවා නේද බුද්ධික දමයන්ත නාට්ය කරන්නේ සම්මාන උළෙල බලාගෙන කියලා? මේ නිර්මාණ තිබෙන එකම රාජ්ය සම්මාන උළෙලට දමන්න පුළුවන්. සම්මාන උළෙල කියන එකෙන් අදහස් වෙන්නේ රටක අවුරුද්දක් පුරා නිෂ්පාදනය කරන නාට්ය විශාල ප්රමාණයෙන් හොඳම නාට්ය ටිකනේ සම්මාන උළෙලේ බලන්න දෙන්නේ කියන එකයි. මමත් මගේ නාට්ය ඒකට යොමු කළාට පස්සේ අවසාන වටයට තේරෙනවා. ඉතිං ඒකට අපි මොකද කරන්නේ? අනිත් එක අපට පුළුවන් නිර්මාණකරණයේ යෙදීම විතරයිනේ. එහෙම වුණත් අද මේ ක්රමවේදය සම්පූර්ණයෙන්ම කඩා වැටිලා. ජාතික මැදිහත්වීමක් ඇති වෙන තාක්කල් මේ ප්රශ්නය මෙහෙමම තිබෙනවා. ඒකට අපි මොකද කරන්නේ. මේ සම්මාන උළෙලවල් පිළිබඳ යම් විශ්වාසයක් තිබෙන බව ද ඔබ ඔය පවසන්නේ? ඒවා ගැන ඒතරම්ම විශ්වාසයක් අපට නැහැ. ඉස්සර නම් රාජ්ය නාට්ය උළෙලක හොඳම නළුවා, නිළිය වෙනවා කියන්නේ මුළු ජීවිතයම වෙනස් වෙනවා කියන එකයි. මේ වෙනකොට ඒක වෙනස් වෙලා. බෙලි කපා ගන්න තැනට ඒක ඇවිල්ලා. කලා කෘති කියන්නේ බයිසිකල් රේස් එකක් නෙවෙයිනේ. ඒ නිසා කලා කෘති කියන්නේ සංකීර්ණ දෙයක්. මෙහෙම පරිසරයකදී අපේ නාට්ය සම්මාන උළෙලවල්වලට දැම්මා කියලා සම්මාන ලැබිය යුතුම නැහැ. ඔයාගේ ජීවිතය ලියන එක නම් මගේ ජීවිතය නාට්ය කරන එකයි. ඒක මිනිස්සුන්ට පිස්සුවක් වගේ පෙනෙන්නත් පුළුවන්. අද වගේ කාලයක කවුරු හෝ මිනිහෙක් නාට්ය කලාවේ යෙදිලා ඉන්නවා නම් ඒ මිනිහට ලොකු ඔළුවේ අමාරුවක් සමඟ පිස්සුවක් තිබිය යුතුයි. ඇයි මේ සෙල්ලම අපි කරන්නේ ජීවිතයත් සමඟ නිසයි. ඒ කොහොම වුණත් මේවන විට මම වේදිකා නාට්ය විස්සක් පමණ වේදිකාගත කරලා තියෙනවා. ඔබ පවසන්නේ කාලයක් යද්දී නාට්යකරුවන් වේදිකාව අතහැර යන තත්ත්වයක් උද්ගත වෙයි කියලද? අද බොහෝ දක්ෂ නාට්යකරුවන්ට එකක් දෙකක් කරන විට තිබෙන සීමිත සටනත් එක්ක ඒ කැප කිරීම කරන්න බැරිව යනවා. තමන්ගේ සිහින බිඳ වැටිලා වෙන වෙන දේ කරන්න සිදු වෙනවා. අද වන විට වේදිකා නාට්ය වෙනුවෙන් සිය දිවි නසා ගන්න ආව කිසි කෙනෙක් නැහැ. ඒ නිසාදෝ අපෙන් සමහරු අහනවා අයියේ උඹට පිස්සුද තවම නාට්ය කරන්නේ කියලා. ඒ වගේ ප්රශ්නත් සමඟයි අපි වැඩ කරන්නේ. අපි මේ කියන කාරණා ගැන මේ රටේ ඉන්න අයට තේරෙන්නේ නැහැ. කලාව, සංස්කෘතිය ගැන තේරෙන්නේ නැහැ. ඒකයි තිබෙන අර්බුදය වෙන්නේ. ප්රතිපත්ති සකස් කරන්නන්ට ඒවා ගැන කිසිම අවබෝධයක් නැහැ. අපේ රටේ සෞඛ්යටවත් ජාතික ප්රතිපත්තියක් නැහැ. ආගමට, අධ්යාපනයටවත් එවන් ප්රතිපත්ති නැහැ. එහෙම එකේ නාට්යවලට ඒක ලැබෙයි කියලා හිතන්න බැහැ. ඉන්දියාවේ හතරවැනි අමාත්යාංශය තමයි සංස්කෘතික අමාත්යාංශය. ඒවා ඒ විදියට නිර්මාණය කරලා තියන්නේ මිනිස්සු. අපේ රටේ අනාථම අමාත්යාංශය විදියට ගැනෙන්නේ සංස්කෘතික අමාත්යාංශයයි. ඒ නිසා මේවා ගැන අපි කොයිතරම් කතා කළත් තේරුමක් ඇත්තේ නැහැ.
|
|
||||||||
|
|
||||||||
සියළුම හිමිකම් ඇවිරිණි |
බුද්ධික දමයන්ත. නම කියූ පමණින් ඔබ හඳුනන ඔහුත් වේදිකා නාට්යයත් යන්න දෙකක් නොවේ.
ඒ තරමටම වේදිකාවට ආදරව කරන හේ යළිත් වරක් මේ වසරේත් 2/3 ක් වේදිකා නාට්යය සමඟ ඔබ
හමුවට පැමිණීමට නියමිතය. ඒ මේ මස 26 වැනිදා සවස 6.45 ට ලයනල් වෙන්ඩ්ට් රඟහලේදී
පැවැත්වෙන මේ වේදිකා නාට්යයේ මංගල දර්ශනයත් සමඟිනි. මේ ලිපිය සැකසෙන්නේ බුද්ධික
දමයන්ත සමඟ 2/3 පිළිබඳ කළ සංවාදයකිනි.
එහෙම නැතුව නාට්යයක් කියන්නේ ටෙලිවිෂන් එක වගේ ගෙදර ඉඳගෙන බලන්න පුළුවන්
නාට්යයක් නොවෙයි. ඒකටයි අද නාට්ය ශාලා බිහි වෙලා තියෙන්නේ. අවාසනාවකට මේවාට ලැබෙන
ප්රචාරය, ප්රතිචාරය අඩු වෙලා. මොන දේ වුණත් ගාණක් හොයා ගන්න පුළුවන් නාට්ය
කලාවක් තිබුණත් අද වන විට ඒක කඩාගෙන වැටිලා. අද කොළඹවත් නාට්යයක් පෙන්වන්න රඟහලක්
නැහැ. ගමේ නම් කොහොමත් රඟහලවල් ඇත්තේ නැහැ. ඒ වගේම කාටවත් අද මේ රටේ නාට්ය කලාව
ගැන වැඩකුත් නැහැ. එහෙම අතහැරලා දැම්ම කලාවකයි අපි මේ නිරත වෙන්නේ.
